pobúniti
pobúniti (koga, što, se) svrš. 〈prez. pòbūnīm, pril. pr. -īvši, prid. trp. pòbūnjen〉,
Izvedeni oblici
| Svršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| pobuniti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | pobunim |
| 2. | pobuniš |
| 3. | pobuni |
| množina | |
| 1. | pobunimo |
| 2. | pobunite |
| 3. | pobune |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | pobunit ću |
| 2. | pobunit ćeš |
| 3. | pobunit će |
| množina | |
| 1. | pobunit ćemo |
| 2. | pobunit ćete |
| 3. | pobunit će |
| aorist | |
| jednina | |
| 1. | pobunih |
| 2. | pobuni |
| 3. | pobuni |
| množina | |
| 1. | pobunismo |
| 2. | pobuniste |
| 3. | pobuniše |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | pobunio sam |
| 2. | pobunio si |
| 3. | pobunio je |
| množina | |
| 1. | pobunili smo |
| 2. | pobunili ste |
| 3. | pobunili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam pobunio |
| 2. | bio si pobunio |
| 3. | bio je pobunio |
| množina | |
| 1. | bili smo pobunili |
| 2. | bili ste pobunili |
| 3. | bili su pobunili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | pobuni |
| množina | |
| 1. | pobunimo |
| 2. | pobunite |
| glagolski prilog prošli | |
| pobunivši | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| pobunio, pobunila, pobunilo | |
| pobunili, pobunile, pobunila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| pobunjen, pobunjena, pobunjeno | |
| pobunjeni, pobunjene, pobunjena | |
Definicija
v. buniti
