izùmiti
izùmiti svrš. 〈prez. ìzumīm, pril. pr. -īvši, prid. trp. ìzumljen〉,
Izvedeni oblici
| Svršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| izumiti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | izumim |
| 2. | izumiš |
| 3. | izumi |
| množina | |
| 1. | izumimo |
| 2. | izumite |
| 3. | izume |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | izumit ću |
| 2. | izumit ćeš |
| 3. | izumit će |
| množina | |
| 1. | izumit ćemo |
| 2. | izumit ćete |
| 3. | izumit će |
| aorist | |
| jednina | |
| 1. | izumih |
| 2. | izumi |
| 3. | izumi |
| množina | |
| 1. | izumismo |
| 2. | izumiste |
| 3. | izumiše |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | izumio sam |
| 2. | izumio si |
| 3. | izumio je |
| množina | |
| 1. | izumili smo |
| 2. | izumili ste |
| 3. | izumili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam izumio |
| 2. | bio si izumio |
| 3. | bio je izumio |
| množina | |
| 1. | bili smo izumili |
| 2. | bili ste izumili |
| 3. | bili su izumili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | izumi |
| množina | |
| 1. | izumimo |
| 2. | izumite |
| glagolski prilog prošli | |
| izumivši | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| izumio, izumila, izumilo | |
| izumili, izumile, izumila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| izumljen, izumljena, izumljeno | |
| izumljeni, izumljene, izumljena | |
Etimologija
✧ vidi izùmjeti
