ẉm
ẉm m 〈N mn úmovi〉
Izvedeni oblici
| jednina | |
|---|---|
| N | um |
| G | uma |
| D | umu |
| A | um |
| V | ume |
| L | umu |
| I | umom |
| množina | |
| N | umovi |
| G | umova |
| D | umovima |
| A | umove |
| V | umovi |
| L | umovima |
| I | umovima |
Definicija
| 1. | a. fil. najviša spoznajna moć, ukupnost spoznaja na teorijskom i praktičnom području [trpni um; djelatni um] b. razg. sposobnost pravilnog rasuđivanja; razum [bistar um; bolestan um; pomračen um] |
| 2. | pren. umna osoba |
Frazeologija
⃟ imati (držati i sl.) na umu (koga, što) misliti (na koga, na što), pamtiti, povesti, voditi računa, (po)brinuti se (o kome, o čemu);
ne silazi mi s uma stalno mislim (o tome);
pasti (doći) na um (kome) 1. sjetiti se 2. dosjetiti se;
pomračio mu se, poremetio mu se um poludio je;
pri bistrom umu pri čistoj svijesti;
s uma sići (skrenuti, šenuti i sl.) poludjeti;
smetnuti s uma zaboraviti;
što na umu to na drumu bez okolišanja i prešutkivanja, otvoreno govoriti
ne silazi mi s uma stalno mislim (o tome);
pasti (doći) na um (kome) 1. sjetiti se 2. dosjetiti se;
pomračio mu se, poremetio mu se um poludio je;
pri bistrom umu pri čistoj svijesti;
s uma sići (skrenuti, šenuti i sl.) poludjeti;
smetnuti s uma zaboraviti;
što na umu to na drumu bez okolišanja i prešutkivanja, otvoreno govoriti
Onomastika
♦ pr. (nadimačko): Ûmnīk (Karlovac)
Etimologija
✧ prasl. i stsl. umъ (rus., polj. um), lit. aumuo
