jednáčiti
jednáčiti (koga, što, se) nesvrš. 〈prez. jèdnāčīm, pril. sad. jednáčēći, gl. im. -čēnje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| jednačiti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | jednačim |
| 2. | jednačiš |
| 3. | jednači |
| množina | |
| 1. | jednačimo |
| 2. | jednačite |
| 3. | jednače |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | jednačit ću |
| 2. | jednačit ćeš |
| 3. | jednačit će |
| množina | |
| 1. | jednačit ćemo |
| 2. | jednačit ćete |
| 3. | jednačit će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | jednačah |
| 2. | jednačaše |
| 3. | jednačaše |
| množina | |
| 1. | jednačasmo |
| 2. | jednačaste |
| 3. | jednačahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | jednačio sam |
| 2. | jednačio si |
| 3. | jednačio je |
| množina | |
| 1. | jednačili smo |
| 2. | jednačili ste |
| 3. | jednačili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam jednačio |
| 2. | bio si jednačio |
| 3. | bio je jednačio |
| množina | |
| 1. | bili smo jednačili |
| 2. | bili ste jednačili |
| 3. | bili su jednačili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | jednači |
| množina | |
| 1. | jednačimo |
| 2. | jednačite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| jednačeći | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| jednačio, jednačila, jednačilo | |
| jednačili, jednačile, jednačila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| jednačen, jednačena, jednačeno | |
| jednačeni, jednačene, jednačena | |
Definicija
| 1. | činiti da bude što čemu jednako |
| 2. | (+ srp.) uspoređivati, komparirati |
Etimologija
✧ vidi jȅdnāk
