cȍktati
cȍktati () nesvrš. 〈prez. -kćēm, pril. sad. -kćūći, gl. im. -ānje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| coktati | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | cokćem |
| 2. | cokćeš |
| 3. | cokće |
| množina | |
| 1. | cokćemo |
| 2. | cokćete |
| 3. | cokću |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | coktat ću |
| 2. | coktat ćeš |
| 3. | coktat će |
| množina | |
| 1. | coktat ćemo |
| 2. | coktat ćete |
| 3. | coktat će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | coktah |
| 2. | coktaše |
| 3. | coktaše |
| množina | |
| 1. | coktasmo |
| 2. | coktaste |
| 3. | coktahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | coktao sam |
| 2. | coktao si |
| 3. | coktao je |
| množina | |
| 1. | coktali smo |
| 2. | coktali ste |
| 3. | coktali su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam coktao |
| 2. | bio si coktao |
| 3. | bio je coktao |
| množina | |
| 1. | bili smo coktali |
| 2. | bili ste coktali |
| 3. | bili su coktali |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | cokći |
| množina | |
| 1. | cokćimo |
| 2. | cokćite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| cokćući | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| coktao, coktala, coktalo | |
| coktali, coktale, coktala | |
Definicija
caktati, cmoktati, naglim odmicanjem jezika od nepca proizvoditi tzv. klik, glas koji se ponekad zapisuje kao ts ili c u zn.
| 1. | izražavanja užitka u dobru okusu |
| 2. | »ne«, izražavanje odbijanja ili nijekanja onog što sugovornik kaže ili pita |
| 3. | (često ponovljeno) čuđenja (1. i 2. ne smatraju se znakom uglađena ponašanja) |
Etimologija
✧ ekspr., onom.
