dìftong
dìftong m 〈N mn -nzi, G -ōngā〉
Izvedeni oblici
| jednina | |
|---|---|
| N | diftong |
| G | diftonga |
| D | diftongu |
| A | diftong |
| V | diftonže / diftongu |
| L | diftongu |
| I | diftongom |
| množina | |
| N | diftonzi |
| G | diftonga |
| D | diftonzima |
| A | diftonge |
| V | diftonzi |
| L | diftonzima |
| I | diftonzima |
Definicija
fon.
| 1. | dva uzastopna samoglasnika koja zajedno tvore, ili teže za tim da tvore, jedan slog [evolUIrati → evolVIrati; involUIrati → involVIrati]; dvoglas, dvoglasnik |
| 2. | dva uzastopna samoglasnika od kojih je jedan poluvokal [auto, izg. auto] |
| 3. | dva uzastopna samoglasnika koja ostaju dva sloga a. prema rasporedu fonema [euforija: Eu + forija] b. onda kad drugi samoglasnik dobije prenesen uzlazni naglasak koji je postao od silaznog [PAÙletić ← Paulȅtić, PAÙlīna ← Paulȋna, ÈVrōpa ← Eurȏpa (uzlazni diftong)] |
| 4. | dva uzastopna suglasnika koja postaju jedan slog sa svojim prenesenim naglaskom [PÀVletić ← Paùletić, PÀVlīna ← Paùlīna, ÈVrōpa ← Eùrōpa (silazni diftong)] |
| 5. | postanje nekog stegnutog vokala [oro (tal.) od aurum (lat.)] |
| 6. | vokal s popratnim vokalom u nekim govorima [uon: književno on; otuȁc: književno otac] |
Etimologija
✧ lat. diphtongus ← grč. díphthoggos: koji ima dva glasa
