disìdent
disìdent (disidȅnt) m 〈G mn -nātā〉
Izvedeni oblici
| jednina | |
|---|---|
| N | disident |
| G | disidenta |
| D | disidentu |
| A | disidenta |
| V | disidente |
| L | disidentu |
| I | disidentom |
| množina | |
| N | disidenti |
| G | disidenata |
| D | disidentima |
| A | disidente |
| V | disidenti |
| L | disidentima |
| I | disidentima |
| jednina | |
| N | disident |
| G | disidenta |
| D | disidentu |
| A | disidenta |
| V | disidente |
| L | disidentu |
| I | disidentom |
| množina | |
| N | disidenti |
| G | disidenata |
| D | disidentima |
| A | disidente |
| V | disidenti |
| L | disidentima |
| I | disidentima |
Definicija
| 1. | pov. rel. protestant (zajedno sa sumišljenicima) koji se odijelio od triju glavnih protestantskih zajednica što su ih priznale moderne građanske države |
| 2. | a. onaj koji se odvojio od onih kojima je pripadao i/ili s kojima se slagao (skupinom, strankom, organizacijom) ili se tražilo da se slaže; odmetnik, otpadnik b. ideol. pov. intelektualac u komunističkim režimima druge pol. 20. st. koji je otvoreno izražavao nezadovoljstvo društvenim prilikama i zbog toga bio na različite načine šikaniran i progonjen |
Etimologija
✧ lat. dissidens: koji se odvaja ← dissidere: sjediti odvojeno
