tòviti
tòviti nesvrš. 〈prez. -īm, pril. sad. -vēći, prid. trp. tȍvljen, gl. im. -vljēnje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| toviti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | tovim |
| 2. | toviš |
| 3. | tovi |
| množina | |
| 1. | tovimo |
| 2. | tovite |
| 3. | tove |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | tovit ću |
| 2. | tovit ćeš |
| 3. | tovit će |
| množina | |
| 1. | tovit ćemo |
| 2. | tovit ćete |
| 3. | tovit će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | tovljah |
| 2. | tovljaše |
| 3. | tovljaše |
| množina | |
| 1. | tovljasmo |
| 2. | tovljaste |
| 3. | tovljahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | tovio sam |
| 2. | tovio si |
| 3. | tovio je |
| množina | |
| 1. | tovili smo |
| 2. | tovili ste |
| 3. | tovili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam tovio |
| 2. | bio si tovio |
| 3. | bio je tovio |
| množina | |
| 1. | bili smo tovili |
| 2. | bili ste tovili |
| 3. | bili su tovili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | tovi |
| množina | |
| 1. | tovimo |
| 2. | tovite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| toveći | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| tovio, tovila, tovilo | |
| tovili, tovile, tovila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| tovljen, tovljena, tovljeno | |
| tovljeni, tovljene, tovljena | |
Definicija
| 1. | (koga) hraniti do potrebne težine za klanje [toviti svinju] |
| 2. | (se) pejor. gojiti se od pretjerana uživanja hrane; debljati se |
Onomastika
♦ pr. (nadimačka): Tòvilo (Vinkovci, Požega, I Slavonija), Tovílović (130, Vukovar, Rijeka, Slavonski Brod)
Etimologija
✧ prasl. *toviti, *tyti (rus. tyt': debljati se, polj. tyć)
