uzòrati
uzòrati (što) svrš. 〈prez. ùzorēm, pril. pr. -āvši, prid. trp. ȕzorān〉
Izvedeni oblici
| Svršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| uzorati | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | uzorem |
| 2. | uzoreš |
| 3. | uzore |
| množina | |
| 1. | uzoremo |
| 2. | uzorete |
| 3. | uzoru |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | uzorat ću |
| 2. | uzorat ćeš |
| 3. | uzorat će |
| množina | |
| 1. | uzorat ćemo |
| 2. | uzorat ćete |
| 3. | uzorat će |
| aorist | |
| jednina | |
| 1. | uzorah |
| 2. | uzora |
| 3. | uzora |
| množina | |
| 1. | uzorasmo |
| 2. | uzoraste |
| 3. | uzoraše |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | uzorao sam |
| 2. | uzorao si |
| 3. | uzorao je |
| množina | |
| 1. | uzorali smo |
| 2. | uzorali ste |
| 3. | uzorali su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam uzorao |
| 2. | bio si uzorao |
| 3. | bio je uzorao |
| množina | |
| 1. | bili smo uzorali |
| 2. | bili ste uzorali |
| 3. | bili su uzorali |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | uzori |
| množina | |
| 1. | uzorimo |
| 2. | uzorite |
| glagolski prilog prošli | |
| uzoravši | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| uzorao, uzorala, uzoralo | |
| uzorali, uzorale, uzorala | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| uzoran, uzorana, uzorano | |
| uzorani, uzorane, uzorana | |
Definicija
agr. oranjem obraditi zemlju za sijanje, završiti oranje; poorati, izorati
Etimologija
✧ uz- + v. orati
