bùncati
bùncati () nesvrš. 〈prez. -ām, pril. sad. -ajūći, gl. im. -ānje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| buncati | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | buncam |
| 2. | buncaš |
| 3. | bunca |
| množina | |
| 1. | buncamo |
| 2. | buncate |
| 3. | buncaju |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | buncat ću |
| 2. | buncat ćeš |
| 3. | buncat će |
| množina | |
| 1. | buncat ćemo |
| 2. | buncat ćete |
| 3. | buncat će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | buncah |
| 2. | buncaše |
| 3. | buncaše |
| množina | |
| 1. | buncasmo |
| 2. | buncaste |
| 3. | buncahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | buncao sam |
| 2. | buncao si |
| 3. | buncao je |
| množina | |
| 1. | buncali smo |
| 2. | buncali ste |
| 3. | buncali su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam buncao |
| 2. | bio si buncao |
| 3. | bio je buncao |
| množina | |
| 1. | bili smo buncali |
| 2. | bili ste buncali |
| 3. | bili su buncali |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | buncaj |
| množina | |
| 1. | buncajmo |
| 2. | buncajte |
| glagolski prilog sadašnji | |
| buncajući | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| buncao, buncala, buncalo | |
| buncali, buncale, buncala | |
Definicija
| 1. | govoriti bez svijesti u groznici |
| 2. | pren. govoriti gluposti [ma, pusti ga, vidiš da bunca]; bulazniti, lupetati, trabunjati, trućati |
Etimologija
✧ vidi búna1
