búniti
búniti (koga, se) nesvrš. 〈prez. bẉnīm (se), pril. sad. -nēćí (se), gl. im. -njēnje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| buniti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | bunim |
| 2. | buniš |
| 3. | buni |
| množina | |
| 1. | bunimo |
| 2. | bunite |
| 3. | bune |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | bunit ću |
| 2. | bunit ćeš |
| 3. | bunit će |
| množina | |
| 1. | bunit ćemo |
| 2. | bunit ćete |
| 3. | bunit će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bunjah |
| 2. | bunjaše |
| 3. | bunjaše |
| množina | |
| 1. | bunjasmo |
| 2. | bunjaste |
| 3. | bunjahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | bunio sam |
| 2. | bunio si |
| 3. | bunio je |
| množina | |
| 1. | bunili smo |
| 2. | bunili ste |
| 3. | bunili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam bunio |
| 2. | bio si bunio |
| 3. | bio je bunio |
| množina | |
| 1. | bili smo bunili |
| 2. | bili ste bunili |
| 3. | bili su bunili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | buni |
| množina | |
| 1. | bunimo |
| 2. | bunite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| buneći | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| bunio, bunila, bunilo | |
| bunili, bunile, bunila | |
Definicija
| 1. | (koga) a. poticati na bunu, pobunu; izazivati osjećaje nezadovoljstva; podbunjivati b. dovoditi u zabunu, pogrešno upućivati; zbunjivati |
| 2. | (se) a. dizati bunu b. pokazivati nezadovoljstvo; protestirati, prosvjedovati, oponirati c. praviti pogreške u čemu; zbunjivati se [buniti se u zbrajanju] |
Etimologija
✧ vidi búna1
