klȅcati
klȅcati () nesvrš. 〈prez. -ām, pril. sad. -ajūći, gl. im. -ānje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| klecati | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | klecam |
| 2. | klecaš |
| 3. | kleca |
| množina | |
| 1. | klecamo |
| 2. | klecate |
| 3. | klecaju |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | klecat ću |
| 2. | klecat ćeš |
| 3. | klecat će |
| množina | |
| 1. | klecat ćemo |
| 2. | klecat ćete |
| 3. | klecat će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | klecah |
| 2. | klecaše |
| 3. | klecaše |
| množina | |
| 1. | klecasmo |
| 2. | klecaste |
| 3. | klecahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | klecao sam |
| 2. | klecao si |
| 3. | klecao je |
| množina | |
| 1. | klecali smo |
| 2. | klecali ste |
| 3. | klecali su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam klecao |
| 2. | bio si klecao |
| 3. | bio je klecao |
| množina | |
| 1. | bili smo klecali |
| 2. | bili ste klecali |
| 3. | bili su klecali |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | klecaj |
| množina | |
| 1. | klecajmo |
| 2. | klecajte |
| glagolski prilog sadašnji | |
| klecajući | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| klecao, klecala, klecalo | |
| klecali, klecale, klecala | |
Definicija
| 1. | u hodu gubiti uporište u koljenu ili koljenima |
| 2. | pren. bojati se i sl. (kao da se kleca, predodžba klecanja) |
Etimologija
✧ prasl. *klękati: klečati (rus. kljakat', polj. klękać), lit. at-klenkti: naglo stići
