kénjati
kénjati (što, ) nesvrš. 〈prez. kȇnjām, pril. sad. -ajūći, gl. im. -ānje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| kenjati | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | kenjam |
| 2. | kenjaš |
| 3. | kenja |
| množina | |
| 1. | kenjamo |
| 2. | kenjate |
| 3. | kenjaju |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | kenjat ću |
| 2. | kenjat ćeš |
| 3. | kenjat će |
| množina | |
| 1. | kenjat ćemo |
| 2. | kenjat ćete |
| 3. | kenjat će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | kenjah |
| 2. | kenjaše |
| 3. | kenjaše |
| množina | |
| 1. | kenjasmo |
| 2. | kenjaste |
| 3. | kenjahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | kenjao sam |
| 2. | kenjao si |
| 3. | kenjao je |
| množina | |
| 1. | kenjali smo |
| 2. | kenjali ste |
| 3. | kenjali su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam kenjao |
| 2. | bio si kenjao |
| 3. | bio je kenjao |
| množina | |
| 1. | bili smo kenjali |
| 2. | bili ste kenjali |
| 3. | bili su kenjali |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | kenjaj |
| množina | |
| 1. | kenjajmo |
| 2. | kenjajte |
| glagolski prilog sadašnji | |
| kenjajući | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| kenjao, kenjala, kenjalo | |
| kenjali, kenjale, kenjala | |
Definicija
vulg.
| 1. | vršiti veliku nuždu, obavljati stolicu |
| 2. | pren. govoriti gluposti, svašta (glupo ili besmisleno) brbljati, dosađivati riječima |
Onomastika
♦ pr. (nadimačka): Kénjalo (Donji Lapac)
