míriti
míriti (koga, se) nesvrš. 〈prez. mȋrīm (se), pril. sad. -rēći (se), gl. im. -rēnje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| miriti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | mirim |
| 2. | miriš |
| 3. | miri |
| množina | |
| 1. | mirimo |
| 2. | mirite |
| 3. | mire |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | mirit ću |
| 2. | mirit ćeš |
| 3. | mirit će |
| množina | |
| 1. | mirit ćemo |
| 2. | mirit ćete |
| 3. | mirit će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | mirah |
| 2. | miraše |
| 3. | miraše |
| množina | |
| 1. | mirasmo |
| 2. | miraste |
| 3. | mirahu |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | mirio sam |
| 2. | mirio si |
| 3. | mirio je |
| množina | |
| 1. | mirili smo |
| 2. | mirili ste |
| 3. | mirili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam mirio |
| 2. | bio si mirio |
| 3. | bio je mirio |
| množina | |
| 1. | bili smo mirili |
| 2. | bili ste mirili |
| 3. | bili su mirili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | miri |
| množina | |
| 1. | mirimo |
| 2. | mirite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| mireći | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| mirio, mirila, mirilo | |
| mirili, mirile, mirila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| miren, mirena, mireno | |
| mireni, mirene, mirena | |
Definicija
| 1. | (koga) činiti da se slože zavađene strane, uspostavljati mir |
| 2. | (se) a. (s čim) prihvaćati što, prestati se opirati čemu [miriti se sa sudbinom]; pomiriti se b. (s kim) prestati ratovati, biti u svađi i sl. [miriti se sa susjedom]; pomiriti se |
Etimologija
✧ vidi mȋr
