Hrvatski jezični portal

1.	a. prednja strana glave čovjeka od čela do brade [bucmasto lice; lijepo lice] b. prošireno, lice kao izraz raspoloženja [vedro lice; kiselo lice; pokazati lijepo lice (komu) biti ljubezan, susretljiv prema komu] c. pren. karakter, narav [pokazati svoje pravo lice; čovjek s više lica]
2.	meton. sama osoba [poznato lice; sama nova lica]
3.	pren. poseban i prepoznatljiv aspekt čega [dva lica pravde; neprihvatljivo lice kapitalizma]
4.	prednja strana čega [lice zgrade pročelje, fasada; lice tkanine, opr. naličje]
5.	uloga u dramskom djelu
6.	srp. osoba, v. [vojno lice, pov. u SFRJ, profesionalni vojnik; osoba zaposlena u vojsci, vojna osoba (oficir, podoficir ili vojni službenik)]
7.	gramatička kategorija koja označuje osobu koja govori, kojoj se govori i o kojoj se govori (u jednini i množini)
8.	lice osobe nalik na neku životinju [mišje lice]

∆ govorno (prvo) lice gram. lice koje govori o sebi (jedem, jedemo);
konjsko lice 1. duguljasto lice jačih vilica, izduženo četvrtasto lice 2. v. horseface;
lisičje lice antipatično lice prepredene osobe;
negovorno (treće) lice gram. lice koje ne govori o sebi niti mu je govor upućen (jede, jedu);
ptičje lice sitno lice, lice sitnih oštrih crta i obično šiljata nosa;
sugovorno (drugo) lice gram. lice kojem je govor upućen (jedeš, jedete)

⃟ čovjek (osoba, žena) bez lica onaj čija fizionomija ništa ne govori, onaj koji ima prazno lice, nemarkantna osoba, onaj koji je zbrčkan u licu;
licem u lice, usp. oči u oči, v. ȍko¹ ⃟;
na licu mjesta služb. admin. na mjestu događaja;
reći u lice reći otvoreno, bez oklijevanja;
s dva lica imati lice i naličje izrađeno tako da se jednako mogu nositi izvana

✧ prasl. i stsl. lice (rus. licó, polj. lice) ≃ v. lȋk