razjedíniti
razjedíniti (koga, što, se) svrš. 〈prez. razjèdīnīm, pril. pr. -īvši, prid. trp. razjèdīnjen, gl. im. razjedinjénje〉
Izvedeni oblici
| Svršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| razjediniti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | razjedinim |
| 2. | razjediniš |
| 3. | razjedini |
| množina | |
| 1. | razjedinimo |
| 2. | razjedinite |
| 3. | razjedine |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | razjedinit ću |
| 2. | razjedinit ćeš |
| 3. | razjedinit će |
| množina | |
| 1. | razjedinit ćemo |
| 2. | razjedinit ćete |
| 3. | razjedinit će |
| aorist | |
| jednina | |
| 1. | razjedinih |
| 2. | razjedini |
| 3. | razjedini |
| množina | |
| 1. | razjedinismo |
| 2. | razjediniste |
| 3. | razjediniše |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | razjedinio sam |
| 2. | razjedinio si |
| 3. | razjedinio je |
| množina | |
| 1. | razjedinili smo |
| 2. | razjedinili ste |
| 3. | razjedinili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam razjedinio |
| 2. | bio si razjedinio |
| 3. | bio je razjedinio |
| množina | |
| 1. | bili smo razjedinili |
| 2. | bili ste razjedinili |
| 3. | bili su razjedinili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | razjedini |
| množina | |
| 1. | razjedinimo |
| 2. | razjedinite |
| glagolski prilog prošli | |
| razjedinivši | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| razjedinio, razjedinila, razjedinilo | |
| razjedinili, razjedinile, razjedinila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| razjedinjen, razjedinjena, razjedinjeno | |
| razjedinjeni, razjedinjene, razjedinjena | |
Definicija
| 1. | rastaviti na sastavne dijelove ono što je bilo u jedinstvu, jedinstveno |
| 2. | učiniti da nekoć složno, harmonično postane nesložno, posvađano [razjediniti obitelj; razjediniti stranku] |
Etimologija
✧ raz- + v. jedan
