provláčiti
provláčiti (se, što) nesvrš. 〈prez. pròvlāčīm, pril. sad. -čēći, prid. trp. pròvlāčen, gl. im. -čēnje〉
Izvedeni oblici
| Nesvršeni | |
|---|---|
| infinitiv | |
| provlačiti | |
| prezent | |
| jednina | |
| 1. | provlačim |
| 2. | provlačiš |
| 3. | provlači |
| množina | |
| 1. | provlačimo |
| 2. | provlačite |
| 3. | provlače |
| futur | |
| jednina | |
| 1. | provlačit ću |
| 2. | provlačit ćeš |
| 3. | provlačit će |
| množina | |
| 1. | provlačit ćemo |
| 2. | provlačit ćete |
| 3. | provlačit će |
| imperfekt | |
| jednina | |
| 1. | provlačih |
| 2. | provlači |
| 3. | provlači |
| množina | |
| 1. | provlačismo |
| 2. | provlačiste |
| 3. | provlačiše |
| perfekt | |
| jednina | |
| 1. | provlačio sam |
| 2. | provlačio si |
| 3. | provlačio je |
| množina | |
| 1. | provlačili smo |
| 2. | provlačili ste |
| 3. | provlačili su |
| pluskvamperfekt | |
| jednina | |
| 1. | bio sam provlačio |
| 2. | bio si provlačio |
| 3. | bio je provlačio |
| množina | |
| 1. | bili smo provlačili |
| 2. | bili ste provlačili |
| 3. | bili su provlačili |
| imperativ | |
| jednina | |
| 2. | provlači |
| množina | |
| 1. | provlačimo |
| 2. | provlačite |
| glagolski prilog sadašnji | |
| provlačivši | |
| glagolski pridjev aktivni | |
| provlačio, provlačila, provlačilo | |
| provlačili, provlačile, provlačila | |
| glagolski pridjev pasivni | |
| provlačen, provlačena, provlačeno | |
| provlačeni, provlačene, provlačena | |
Definicija
| 1. | (što) guranjem, pritiskom učiniti da što prođe kroza što [provlačiti konac; provlačiti kroz rupu] |
| 2. | (se) a. s mukom prolaziti kroza što b. pren. s teškoćama što obavljati, jedva obavljati [provlačiti se kroz život; provlačiti se na ispitu], usp. provući |
Etimologija
✧ vidi pròvūći
